یادداشتهای گاه و بیگاهانه!
حتی گنجشکها
که دیگر ورجه ورجه شان
از سر دلخوشی نیست
این روزها جواب همه سوالاتت
یه کلمه ساده است
گرفتاری!
این روزها کسی حوصله ندارد
که یک دل سیر خودش را در آینه نگاه کند
یا صبحها که بیدار می شود
سلامی عرض کند
به خود خوابالویش
این روزها من هم گرفتارم
گرفتار این حس لعنتی
که مدام وادارم می کند
از خود بپرسم
کجای این داستان لعنتی تر ایستاده ام...
در تمام طول تاریخ همیشه آدمهایی بوده اند که جور دیگر فکر می کرده اند و این جور دیگر فکر کردنشان باعث شده که جوری زندگی کنند که جورش مثل آدمهای عادی دیگر نباشد. چرا؟ برای اینکه آن عده آدمهای دیگر که جور معمولی زندگی می کنند، آزاد باشند، مثل آدم زندگي كنند و چيزهايي را كه عمدتا حقشان است بدست بياورند بدون آنكه ذرهاي برايش تلاش بكنند.
هميشه خدا دلم براي اين آدمهاي جور ديگر سوخته، اينكه چرا بايد هميشه خدا آدمهايي وسط يك عالمه آدم بي تفاوت زندگي كنند و خودشان را خفه كنند تا بلكه چهار تا آدم دور و برشان را بيدار كنند و بهشان بفهمانند كه باباجان دنيا همش اين چيزي نيست كه شماها ميبينيد و حقتان از اين دنياي بي در و پيكر بيشتر از اين حرفها هست و ...
هميشه خدا هم آن آدمهايي كه جور زندگي شان معمولي است در برابر تلاش آن آدمهاي ديگر مقاومت ميكنند و آخر كار اگر دري به تخته اي بخورد و تحولي و انقلابي و اتفاقي بيافتد اين خيل آدمهاي معمولي هستند كه حالش را ميبرند!
هميشه خدا از اين جور خنده دار و تكرار پذير تاريخ خنده ام مي گيرد! چرا كه آخر كار هم همان آدمهاي طيف اكثريت جور معمول بعد از حصول تحولات، دمار از روزگار آدمهاي جور خاص درميآورند كه در اصطلاحات سياسي به اين كار ميگويند " فرزند خوري انقلابات بزرگ!"
خداييش خنده دار نيست؟
و همین طور تولد محمد خاتمی و مهدی کروبی...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
بعضی ها میگن تولد واقعی میرحسین موسوی ۷ مهر نیست، بعضي ها ميگن هست...بيانيه خودش هم ظاهرا مي گويد كه نيست...
مهم براي من روزيست كه بيانيهاي زيبا واميد بخش موسوي منتشر ميشود و اين هم نوعي تولد است...چه ۷ مهر چه ۱۱ اسفند و چه هر روز ديگري...
پیشترها آدمها را با عطرشان میشناختم و خوب هر کسی برای خودش رایحه ای بود. آنقدر كه اگر از جايي و راهي رد مي شدم و بويي آشنا به مشام ميرسيد ناخداگاه سرميچرخاندم تا آن آشنا را ببينم. پيشترها هر آدمي يك عطري داشت و باز اگر از راهي و جايي عبور مي كردم و عطري آشنا به مشامم مي خورد و بعد ميدانستم آن عطر و بو در آن مكان خاص براي من علامت ديدن آشنايي نيست،اخم ميكردم و در دل به كسي كه عطر آشناي مرا زده بد و بيراه ميگفتم! انگار كه هر عطري در دنيا براي يك نفر ساخته شده باشد!
الان ها! آدمها عطر زياد عوض ميكنند و رنگ هم. ديگر حافظه ام و حس بويايي ام ياراي به خاطر سپردن اين همه رنگ و بو نيست. ديگر هنگامي كه عابري سريع از كنارم رد ميشود و عطرش ميماند، به اين فكر نميكنم كه رايحهاش مال كدام آشنا بود.
رايحه ها و رنگها عوض ميشوند...آدمها نيز...
