یادداشتهای طاها

مشکل من با نقطه نامعلومی به اسم " ته دل" مشکلی است که سر دراز دارد! حالا صرف نظر از اینکه این نقطه نامعلوم در كجاي ناکجا آباد کالبد آدمها قرار گرفته، مشكل اساسي من با اين ته دل داستان ديگري است:

فرض كن كه شواهد و ظواهر و قرائن و مدارك و اسناد و گزارشات هواشناسي و پيش بيني نوستراداموس و قمر خانم اينا و ... مي گويند كه : نه! اين كار نميشه! آخر عاقبت نداره، اگه بشه سوسك ميشي و اينا. امادقيقا در همچين زماني اون نقطه نامعلوم كه " ته دل" اسمشو گذاشتن ميگه: نه! خيلي هم خوبه، خيلي هم ميشه و خيلي هم آخر عاقبت داره! و حتما حتما هم ميشه.

حالا بايد چي كار كرد؟ به اين نقطه نامعلوم اعتماد كرد يا پيش بيني قمر خانم و شواهد و قرائن...؟

اصلا اين نقطه نامعلوم وجود خارجي دارد؟ ندارد؟ مثلا اگر عكس راديولوژي بگيري، ميتوني از دكترت بپرسي كه ته دل رو نشونت بده؟

كلا ما بايد چه خاكي با اين ناكجاآباد بر سر مبارك بريزيم؟!

برای یه لحظه، كه اتفاقا خيلي هم لحظه بود، يه حس خوب خوشبختي پاشيده شد توي تمام سلولهاي بدنم و خنديدم از ته دل به بازي سرنوشت و روزگار كه منو امروز كنار آدمايي قرار داده كه عاشقانه دوستشون دارم و خوشحالم كه جاي خالي خيلي چيزها و آدمها رو برام پر مي كنن...

به خاطر اين لحظه، كه خيلي هم لحظه بود، ممنونم خدا...

الان، دلت تنگ شده براي واژه هايي كه بي توقع سرازير مي شدند و شُره می کردند از سرسره ذهنت و از سر انگشتانت می ریختند روی کاغذ و یا شاید هم کی بورد!

الان هم دلت تنگ است و هم واژه ها رفته اند مرخصی!

و الان بیشتر از این حرصت می گیرد که در وبگردیهایت می بینی حرف دلت را همه زده اند و خودت از نوشتنش عاجزی!

- هیچ وقت نفهمیدم که چرا همیشه خدا در برابر کسانی که دوستشون داری و دوستت ندارن، كساني هستن كه دوستت دارن و دوستشون نداري.پارادوكس مسخره‌اي هست!